KidtH Nfh.FzNrfH

jkpo;j;Jiwj; jiytH

Mr;rhupah fiy kw;Wk; mwptpay; fy;Y}up

tpy;ypaD}H>

GJr;Nrup – 605 110.

r. tprayl;Rkpapd;

ngUntspg;ngz; ftpijj;njhFg;gpy; rKjhar; rpe;jidfs;

GJf;ftpij jkpof ,yf;fpaf; fsj;jpy; fhy;nfhz;lNghJ vz;zw;w tpkHrdq;fisr; re;jpj;jJ. Mdhy; fy;tpfw;NwhHfshy; thrfHfshy; Vw;Wf; nfhs;sg;gl;l gpd;G GJf;ftpijj;Jiw gy;Nehf;fpy; tsHe;jJ. tl;lhu Nehf;fpYk;> Gjpa Gjpa cj;jpKiwfisf; nfhz;Lk; ,d;iwf;Fk; Fwpg;gplj;jf;fnjhU tsHr;rp epiyia vl;bapUf;fpd;wJ. GJf;ftpijj; Jiwapy; Mz;fSf;F epfuhfg; ngz;ftpQHfSk; kpfr; rpwe;j ftpijj; njhFg;Gfisg; gilj;jpUf;fpwhHfs;. mit ngz;fspd; czHTfisAk;> mtHfspd; ,Ug;gpidAk; njspthf;Ffpd;wd. mt;tifapy; r.tprayl;Rkp gilj;jpUf;Fk; ngUntspg;ngz; vd;Dk; ftpijj; njhFg;G> ngz;fSf;Fr; rKjhaj;jpy; epfOk; mtyq;fisAk;> mtHfs; cupik ngwNtz;bajd; mtrpaj;ijAk; typAWj;Jfpd;wJ.

ngz;fis xJf;fp itj;jy; :

ngz;fs; khjtpyf;Ff; fhyj;jpy; jdpj;J ,Uf;f Ntz;Lk;> mtHfs; nghUs;fisj; njhl;lhy; jPl;L> vjidAk; njhlq;ff;$lhJ> xJf;Fg;Gwkhf ,Uf;f Ntz;Lk; vd vz;zw;w fl;Lg;ghLfs; tpjpf;fg;gLfpd;wd. ngz;fs; tapw;W typapy; Jbf;Fk;NghJ mtHfis ahUk; fz;Lnfhs;shj epiyAk; Mjuthfg; ghHf;ff;$l kdpjHfs; mw;w epiyAk; epyTfpwJ.

cly; NrhHT

czHit mOj;j

kdR Rj;jkhapUe;jhy;

ehSq; fpoikAkha;

cl;fhUtpah ,g;gb

%iyapy; Klq;F

jPtpukhdJ jPz;lhik

tapw;wpy; Kw;wpa typ

tapw;Wf;Fj; Njitapy;iy kUj;Jtk;

Mjutha; xU ghHit ,y;iy

NjhuzKk; mgpN\fKk;

mWRit cz;bNahL jPghuhjid

vupfpwJ kdKk; (g.23)

khjtpyf;fhtJ ,ay;ghd epfo;T vdpDk;> khj tplha; tUfpd;wd ehs; tpoh ehshfTk; topghl;bw;F cupa ehshfTk; mike;Jtpl;lhy; typj; Jd;gj;NjhL mtHfs; mDgtpf;fpd;w kdj; Jd;gq;fSk; Vuhsk; vd;gNj ftpijapd; nghUshfpwJ. ngz;fs; czHTs;s nghUshf> mtSf;Fk; kdR cz;L vd kjpf;f Ntz;Lk; vd;Dk; Fuy; r%fj;ij Nehf;fpajhf Xq;fp xypf;fpwJ.

ngz;fspd; epiy :

ngz;fs; fhye;NjhWk; mlf;F Kiwf;F cl;gLj;jg;gl;bUf;fpwhHfs;. Nghfg; nghUshfg; ghHf;fg;gl;bUf;fpwhHfNs jtpu> kDrp vd;Dk; rpe;jid nfhz;L ghHf;fg;gltpy;iy. cyfpy; tho;tjw;F kf;fs; ,dj;ijg; gilj;Jf; nfhLg;gJ ngz;. Mdhy; mts; rKjhaj;jhy; mDgtpf;Fk; ,d;dy;fs; Vuhsk; vd;gijf; ftpijapy; gjpT nra;fpwhH> MrpupaH.

capHg;Gfspd; fUT+ykha;

kugZf;fspd; fplq;fha;

mfpyj;jpd; ,ufrpakha;

fUf;fisr; Rke;J

capnuhyp kPl;b

capHg; ngUf;fKk;

cyfpd; ,af;fKkha;

ahk;

Rw;wpg; GifAk;

Gupahj gyg;gy jj;Jtq;fs;

njhlUk; td;Kiwfs;

<l;bfshfTk; MAjq;fshfTk;

vk;kPJ njhLf;fg;gLk; td;Kiwfisg;

Gdpjg; NghHfnsdr; rhw;wpf; nfhs;syhk;. (gf;.24-25)

cyf rKjhaj;ijg; nghWj;jtiu ngz; vd;gts; capHfis cw;gj;jp nra;J nfhLf;Fk; ,ae;jpukhfNt ,Uf;fpwhs;. mt;thWjhd; r%fj;jhy; epidf;fg;gLfpwhs;. ngz; vd;gts; ufrpag; nghUs; vd;Wk; mtspd; flik capiug; ngw;Wf; nfhLg;gJ kl;LNk vd;Wk; kuG uPjpahd rpe;jid kf;fspd; kdj;jpy; CwpapUf;fpwJ. fUitr; Rkf;Fk; NghJ mts; gLk; Jd;gq;fs; Vuhsk;. Mdhy; fy;tpfw;W mwptpy; rpwe;j GJikg; ngz;zhy; ,j;jid jilfisAk; kPwp Raj; jd;ikAld; fw;f ,aYk; vd;Dk; rpe;jidia ntspg;gLj;jpapUf;fpd;whH.

Kw;Nghf;Fr; rpe;jid :

ngz;fs; gytPdkhdtHfs; vd;Dk; fUj;J Mz; tHf;fj;jhy; Gidag;gl;lJ. ,aw;ifapy; ngz; vd;gts; NghuhLk; Fzk; kpf;fts;. nghWikkpf;fts; fhyj;jpd; Nghf;fpy; mts; rpy Ntisfspy; Vkhw;Wf; fhuHfshy; fatQ;rfHfshy; Vkhw;wg;gLfpwhs;. gopr;nrhy;iy Vw;fpwhs;. ,ts; Fzk; nfl;lts; vd;Dk; elj;ij nfl;lts; vd;Wk; Kj;jpiu Fj;jg;gLfpwhs;. ,j;jifa epiyf;F mbikg;gl;Lg; NghuhLk; Fzk; ,y;yhj ngz;fs; tPo;e;J NghfpwhHfs;. Mdhy; NghuhLk; Fzk; nfhz;l ngz;fs; ve;j epiyapy; ,Ue;Jk; Nghuhb kPz;Lk; tUk; jd;ikahsHfs; vd;gijf; ftpQH tprayl;Rkp njspTgLj;jpapUf;fpd;whH.

ngwhkypUe;Njd;

ngw;wpoe;Njd;

xd;iwg; ngw;Nwd;

gl;lg; ngaHgy jpirg; gha;r;ryha;

gl;lg; ngaUf;Fg; gae;J

tiuaiwapd;wp mspj;Njd;

kfSk; jhAk; xNu Neuj;jpy;

tarhfpAk; Ke;jp RUf;fy

tirg; Ngr;R trPfupg;gpy;

$j;Jg;ghHf;Fk; $l;lk; vd;idr; Rw;wp……

NghJk; epWj;J vd

MAjq;fspd;

Kw;Wif njhlu

vy;yhtw;wpw;Fk; ehNd fhuzk; vd;w

,iur;rYf;F kj;jpapy;

Fj;jiff;Ftpl;l Nahdp kPl;L

kPz;Lk; capHj;njONtd; (g.27)

ngz;zpd; capHnjOk; Mokhd ek;gpf;ifia ,f;ftpij tpijf;fpwJ. ngz; vd;gts; tPo;e;JtpLgts; my;y. jf;f rkaj;jpy; jilfs; midj;ijAk; ntd;W ntw;wp ngWk; ,ay;gpdhs; vd;Dk; nra;jp gjpT nra;ag;gl;bUf;fpwJ. rKjhaj;jpy; mtykhd #o;epiyf;F cs;shfp vo Kbahky; rpf;fy;fspy; tpOe;J mope;JNghd ngz;izg; gw;wpajhf mikahky; tprayl;Rkpapd; Fuy;> jtwhd ghijf;Fr; nrd;wpUe;jhYk; cl;gl;bUe;jhYk; mjidf; fle;J kPz;Lk; jd;dpiy mile;J rhjid gilf;Fk; ty;yik cilats; vd;gijNa ftpijKd;dpWj;JfpwJ.

mlf;FKiw :

FLk;gk; vd;Dk; mikg;Ng ey;tpisTfs; gytw;wpd; elg;Gf;Ff; fhuzkhfpd;wJ. FLk;gj;jpy; ngz; vd;gts; kjpf;fg;gl Ntz;Lk;. mtSf;fhd cupikfs; epiyehl;lg;gl Ntz;Lk; vd;Dk; rpe;jidfs; Mrpupaupd; ftpijfspd; thapyhf ntspg;gLfpd;wd. FLk;gj;jpy; fy;tp mwptw;w #oypy; fpuhkj;Jg; ngz; vjpHnfhs;sf;$ba mlf;FKiwfs; gy.

fUf;fypNy fisnaLf;fg;Nghd

vd; Mj;jh

nghOJ rha tPLtUk;….

mg;gd; kPir ghHj;J vd;

mbtapW fyq;Fk;

mJif mUthkhjp;up…

$apg; gzq;Nfl;L

Mj;jht ,Oj;jbf;Fk;

clk;G Kr;#l tPf;fk; nfhg;gspf;Fk;…..(gf;.28-29)

,f;ftpij ngz;Zf;F elf;Fk; mlf;F Kiwapid td;Kiwapid vLj;Jf; fhl;LfpwJ. ngz; vd;gts; MZf;F mlf;FKiwg; nghUs;. mtd; nfhLikg;gLj;jp ,d;gk; fhz;gjw;fhd rhjdk; vd;wthwhf mikAk; ftpijapd; Nghf;F mbikg;gl;L ntspNaw Kbahj vz;zw;w ngz;fspd; Fuyhf xypf;fpwJ.

rKjhaj;jpw;fhd nra;jp

ngz;> ,yf;fpaj;jpy; tUzpf;fg;gLfpwhs;. gilg;gpyf;fpaq;fspy; moFg; ngl;lfkha; tptupf;fg;gLfpwhs;. nkhj;jj;jpy; mts; myq;fhug; nghUshfTk; md;d eil cilatshfTk; fpspg;Ngr;R cilatshfTk; $wg;gLfpwhNs jtpu mtSila Mir vd;d? tpUg;gk; vd;d? r%fj;jpy; mtSf;fhd ,lk; vd;d vd;git vy;yhk; ahuhYk; rpe;jpf;fg;gLtjw;F cupajhf ,y;iy. ngz;jhNd vd;Dk; Vsdg; Nghf;Nf epyTfpwJ. ,e;epiyapy; GJikg; ngz;zpd; Fuyhff; ftpij xd;iwf; ftpQH tprayl;Rkp mike;jpUf;fpd;whH. ngz;fs; Nghfg; nghUshf epidf;fg;gl;L mtHfisf; fz;fshy; fhz;gtHfs; mtHfSf;Fk; czHT> capH> Jbg;G mj;jidAk; cz;L vd;gij czu Ntz;Lk; vd;Dk; rpe;jidapidf; ftpQH typAWj;JfpwhH.

Fdpe;jjiy

fpspg;Ngr;R

md;deil

myq;fhug;nghUl;fs;

vd

mLf;fpaJ NghJk;

vd; Kftup Njbdhy;

ehd; Jwe;jtw;iwj;

njhLg;gNjd;!

cly;NkAk; tpopfNs

vk; capHj;Jbg;igr;

Rthrpf;ff; fw;Wf; nfhs;Sq;fs; (g.33).

,t;thwhd ftpijfs; tprayl;Rkpapd; Fuy; ngz;fSf;fhd cupikfis kPl;Lf;nfhLg;gjhfTk;> r%fj;jpy; mtHfspd; ,Ug;ig mHj;jg;gLj;JtjhfTk; mikfpwJ. ngz;fs; kjpf;fg;glNtz;Lk;. mtHfspd; czHTfs; kjpf;fg;gl Ntz;Lk; vd;Dk; rpe;jid ftpijfspy; njspTgLj;jg;gLfpwJ.

v ngz;fspd; czHTfs; kjpf;fg;glNtz;Lk;. mtHfspd; cly; $iwAk; epfo;TfisAk; fhuzk; fhl;b xJf;fp itf;ff;$lhJ vd;Dk; rpe;jid ntspf;fhl;lg;gLfpwJ.

v ngz;fs; kPjhd mlf;F KiwAk; jtwhd ghHitAk; ePq;f Ntz;Lk; vd;Dk; fUj;J Kd;itf;fg;gLfpwJ.

v vj;jifa NrhjidfisAk; ntd;W thif#Lk; jd;ikapy; ngz; vd;Dk; rpe;jid Kd;itf;fg;gLfpwJ.

r. tprayl;Rkp – ngUntspg;ngz;

nrd;id :

kpj;u MHl;]; & fpupNa\d;];

Kjy; gjpg;G : brk;gH> 2007.

சக குமாரத்திகளின் பாடு-1

தாளாதொரு பெரும் வலியின் சுமை

லகுவாய் கோடிநட்சத்திர ஒளிர்தலின் கனவில்

கரைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்

திரவம் பீறிட தத்தித்தகவென

உந்திச்சுழிக்குள் ஊழியின் தாண்டவம் நிகழ்த்தி

வெளிவந்து கொண்டிருக்குமது

புதுத்திறப்பில் வந்து வீழ்ந்து அலற

நட்சத்திரங்கள் பனித்துளிகளாகி

கண்களில் சுரந்து கொண்டிருக்கிறது

பால்வாசனைக்குள்  நிலாப்பூ

சக குமாரிகளாக உணர்வோரின் பதிவு-2

பாரதக்கதையின் பெரும் பாத்திரமென்றும்

அர்த்தநாரீஸ்வரக் கடவுளென்றும்

கொண்டாட்டப்பட்டும்

எருக்கிலைப்பாலின் காய்ப்புகள் சூடித்திரிகிறோம்

நஞ்சருந்திய குழந்தைகளாய் எங்களுடல்

பெரும் மதுக்குடித்த எதுக்களிப்பில்

பிளிறும் காட்டெருமைகளாய்

வேட்டையாடத் துரத்தப்படும் பினியுற்றதொரு மிருகமாய்

வரலாறுகளின் பிரதிகளில் வேதங்களின் நுனியில்

துண்டாடப்பட்டதொரு பாலினம்

தான் யாரென்ற அவதானிப்பில் ஞானிகளும்

மக்கள் புத்தம் புதிதாக கடவுளரும் உருவாவதைப் பார்க்கிறவர்கள்

யாரெனத்தெரியாமல் திணருகிறோம்

இலுப்பை மரங்களைப்போல் சலசலத்துக் கிடக்கிறவர்களின் உழைப்புகளோடு குமாரத்திகளின் நறுமணம்

தடமற்றதொரு காலத்தின் வெளியெங்கும் இழைந்திருக்கும்

சக குமாரியென அறிவிக்கக் கடவதாக-3

அண்டங்கள் முழுதும் பிரழுமொரு மாயத்தனமாய்

உருவானதொரு உடல் பிரித்துப் போடுகிறது

ப்ரபஞ்சத்தின் இரு வார்ப்புகளுள் பொருந்திப் போகாது

இசைத்தட்டுகளின் ஆர்ப்பரிப்பு களியாட்ட அரங்குகளின் எக்காளம்

பரிகாசங்களின் உச்சாடனம் வர்த்தகத்தின் பிரதியாய்

பாலியல் முத்திரையான இராச இலச்சினை மட்டும் வசப்பட்டிருந்ததைக் கடந்து

பிதுங்கிக் கிடக்கிறவர்களின் குரல்

வானுயர வெடித்து

இந்நூற்றாண்டின் திசையெங்கும் மோதுகிறது

களிநடம்புரிய ஊழியோடு கைப்பிணைந்து ஆடுகிறோம்

தத்திகட தத்திகட தித்தோம்

ஜனிப்பின் சூட்சுமப்புள்ளிகள்-4

வேறாய் உணர்ந்த பதின்மங்களைக் கடந்து

கூட்டுச்சித்திரமாய்

தமக்கான உடலைத்தானே வரைகிறார்கள்

நெருப்பில் குழைக்கப்பட்ட வர்ணங்களில் கரைந்து

விருப்பம் கொள்ள முடியா உறுப்பொன்று

உதிர்கிறது உடல்களைக் கடந்த உடலாய்

பேருருவம் கொண்டிருக்கும் அர்த்தநாரீஸ்வர உடல்

வலிகளுக்கு வலிகளைப் பரிமாறி

நலினங்களோடான ஆம்பலவிழ மலர்த்துகிறார்கள்

மாயத்தனத்திலிருந்த பிணைப்பிலிருந்து

மானுடப்பிறவியென உணர்த்த காட்டுக்கிழங்கென

உப்பில் இடப்பட்ட வலிகளை சேமித்து

திசைகளின் இலயங்களோடு

நீலாம்பரிகளின் தீநடம் திக்கெங்கும் நிகழ்கிறது

தத்தரிகிட தத்தரிகிட தித்தோம்

……………………………………………………………………………………………….ச விஜயலட்சுமி

ச.விசயலட்சுமி

        ஆளரவமற்று மஞ்சள் விளக்குகளின் ஒளியோடு ஆழ்ந்த மௌனத்தைக் கொண்டிருப்பதாய் இருந்த அவ்விரவின் நிசப்தத்தை ஆங்காங்கே குரைத்துக் கொண்டிருந்த நாய்கள் இடையூறு செய்திருந்தன. தூசுகளும் குப்பைகளும் படிந்திருந்த பிளாட்பாரத்தினை ஒட்டிய சாலையில் கிழிந்து அழுக்கேறிய பாயில் படுத்திருந்த யசோதா மெல்லக் கண்திறந்து இடுக்கின் வழியே குரைத்துக் கொண்டிருக்கும் நாய்களின் திசையைப் பார்த்தாள்.  சக நாய்களுக்குள் நடைபெறும் சண்டை கொஞ்சம் மூர்க்கமாகவும் சமயங்களில் அறியாத மனிதனின் புதுவாசனையாலும் நிகழும். வீதியோர உறக்கத்திலிருப்பவர்களுக்கு நாய்கள்தான் பெருங் காவல்காரர்கள். இதன் பொருட்டாகவே கண்திறந்து பார்த்தவளுக்கு சிறிது தூரத்தில் வினோதமானதொரு உருவம் நிழலாடிக் கொண்டிருப்பது போல தோன்றியது. நாய் தொடர்ந்து குரைத்தாலும் அதனை பொருட்படுத்தாமல் தூங்கப்பழகியிருந்த மனிதர்கள் சிறிய உடலசைவும் இன்றி உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.முன்பெல்லாம் இரவுக் காட்சி திரைப்படம் முடிந்து சிலர் இப்பகுதியைக் கடந்து போவதுண்டு. சில வருடங்களுக்கு முன் அவ்வீதியின் முனையில் நள்ளிரவில் குத்தப்பட்டு வீழ்ந்து கிடந்த ஆஜானுபாகுவான மனிதனின் மரணம் இன்னும் மறக்க முடியாதபடி அப்பகுதியில் நள்ளிரவு பயணத்தை அச்சத்திற்குள்ளாக்கியிருந்தது. இப்பொழுதெல்லாம் ஆள்நடமாட்டம் குறைவுதான். மனதும் உடலும் அசந்திருந்தாலும் நிலையில்லாது அலைபாய்ந்திருந்தவளின் மூளை எச்சரிக்கை உணர்விற்கு ஆட்பட்டதாய் அதன் எல்லாக் கண்களையும் அகலத்திறந்திருந்தது.

        கடலோர உப்புக்காற்று மிக இதமான குளிர்மையைப் பரப்பிக் கொண்டிருக்க, இலவசமாய்  வரிசையில் கடக்கும்  அப்பகுதியின் துர்நாற்றத்தையும் கொசுக்கடியையும் எல்லோரையும்போல் இவளும் சகித்துக் கொள்வாள். இதிலிருந்து தப்பிவிட வேண்டுமென்ற அவளது ஆசை நிறைவேறிடாததொரு  கனவென எப்பொழுதும் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் மனவெளியில். உலகம் விழிக்காத அதிகாலை  முதலாய் உழைக்கத் துவங்கி அயர்ந்து  படுக்கும் வரை ஓயாத வேலை. இருந்தும் அவ்வேலை அவளை எந்த விதத்திலும் மாற்றியிருக்கவில்லை. எப்பொழுதோ தம்பி வாங்கித் தந்த அந்த பழைய மஞ்சள் நிறச்சேலைதான் இப்பொழுதும் இவளிடமிருக்கும் ஒரேயொரு நல்ல சேலை. இதுதான் தனக்கான வாழ்க்கை என்கிற மனநிலையோடே ஒவ்வொரு தினமும் உடல் களைப்பிலிருந்து வெளியேற முயன்று அயர்ந்து உறங்கிப்போவாள்.

         யசோதா சிறு குழந்தையாய் இருந்தபொழுது அப்பகுதிக்கு தந்தையின் விருப்பத்தின் பேரில் குடி வந்திருந்தார்கள். இவர்களின் பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்தவும் பிளாட் பாரவாசத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவரவுமாக அவளது அப்பா எல்லா நொடிகளிலும் போராடிக் கொண்டிருந்தார். நிதானமுமில்லாமல் பதட்டமுமில்லாமலிருக்கும் அப்பாவின் நடை. சிலர் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டே நடப்பதைப்போல் அவர் எண்ணங்களோடே நடப்பவராயிருந்தார். சதாவும் அன்றைய தினங்களைப் பற்றியும், அடுத்தடுத்த தினங்களைப் பற்றியுமொரு கணக்கு அவருக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.  கூவம் சலசலத்து ஓடிக் கொண்டிருந்த காலமது. எழும்பூரை ஒட்டிய கூவம்படகுத் துறையில் விளையாடிக் கொண்டிருப்பது யசோதாவுக்கும் அவள் வயதையொத்த குழந்தைகளுக்கும் பிடித்தமானதொன்று. இன்னும் பசுமையாய் நினைவிலிருக்கிறது தம்பியும் இவளுமாய் கூவத்தில் குதித்து நீந்தி கரையேறிய ரம்யமான பொழுதுகள். நினைத்துக் கொள்வதற்கு மட்டும் தான், மீண்டும் அதை நிகழ்த்த முடியாது என்கிற உண்மை அவளுக்குக் கசந்தது. இவர்களைப்போலவே அப்பகுதியில் குடியேறியவர்களாக அப்பகுதி குழந்தைகள் இருந்ததால் புதிய பல கதைகளைப் பேசிவிளையாடிக் கொண்டிருப்பதில் முன்னிரவில் குதூகலமாக பேச்சும் சிரிப்பும் கலந்திருக்கும்.

        இருபது வருடங்களில் கூவம் அடியோடு மாறிவிட்டது. முகமூடி அணிந்துகொண்டதுபோல் அதன் நீரோட்டம் ஆங்காங்கே தேங்கத் தொடங்கி விட்டது. கழிவுகளால் நிறைந்து நிறம்மாறி நீரென்று சொல்லமுடியாத நீராய் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. இளம்வயதிலேயே நோய்வாய்ப்பட்டு முதுமையடைந்தால் எப்படியிருப்பார்களோ அப்படியொரு மாற்றம் கூவத்தில். அதன் பொலிவு குறைந்து கொண்டே போனாலும் ஒவ்வொரு காலத்திலும் அங்கு குடியேறுபவர்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் அதிகரித்தபடிதானிருக்கிறது இப்பொழுதும். நகரத்தை நோக்கி வருபவர்களை அணைத்துக்கொள்ளத் தெரிந்த நதிக்கு அவர்களது துயரங்களைத் தன் நீர்மையோடு கரைத்துக் கொள்வதில் சிரமங்களிருக்கப் போவதில்லை. இடைவெளிகளோடு வேயப்பட்டிருந்த குடிசைகள் நெருக்கமாய் உரசியபடி வாய்சண்டைகளோடும் வெடிச்சிரிப்புகளோடும் திறந்த மனங்களாக இருந்தன. அவ்வீதிகளில் இருந்த வறுமை அங்கிருந்தவர்களின் முகங்களில் சந்தோஷத்தைக்  குறைத்திருக்கவில்லை.

        எழும்பூர் ஸடேசனில் கூலியாயிருந்த அப்பா இரவு பகலென கடுமையாய் உழைக்க, அம்மா இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாய் கிடைக்கிற வேலைகளையெல்லாம் செய்தாள். அனாதரவான சூழலிலும் வீட்டில் பள்ளிக்கூடத்திற்கு இவர்களை அனுப்பிக் கொண்டிருக்க, படிப்பதின் மேல் விருப்பமற்றிருந்தனர் அக்காவும் தம்பியும்.

             நகரம் பணத்தால் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. திருடர்கள், போக்கிரிகள், தண்டால்காரர்கள், மொள்ளமாரிகள் அவ்வளவு பேருக்கும் இங்கு அவரவர் தகுதிக்கேற்ப மரியாதையிருக்க காரணம் அவர்களிடமிருந்த பணம்தான். தம்பி பணத்தைப் பற்றி படிக்க விரும்பினான். அப்படியானதொரு படிப்பை அவன் வாசித்த புத்தகங்கள் தராமல்போக, படிப்பை இடையிலேயே நிறுத்திக் கொண்டு ஒரு கடையில் வேலைக்கு சேர்ந்தான்.  அவன்  வயதொத்தவர்கள் கைகளில் புழங்கும் பணம் அவர்களின் புகைபிடிக்கும் பழக்கம் இரண்டும் இவனை இடையூறு செய்தது. அவன் கேட்ட கதைகளிலெல்லாம் மிக விரைவாக வாழ்க்கையில் முன்னேறுகிறவர்களாய் இருந்தார்கள். பணம் சம்பாதிப்பது சந்தோசமானதொரு நிகழ்வாய் அவன் நினைவில் பதிந்தது. வேலை முடிந்ததும் நண்பர்களோடு பிளாட்பார ஓரத்தில் கேரம் விளையாடத்தொடங்கினால் கருப்பு வெள்ளைக் காய்ன்களோடு கடந்து போகிற நேரமும் தெரியாமல்போகும். ஒவ்வொரு வெற்றியும் அவனை சந்தோசப்படுத்துகிற பொழுது அடுத்த கட்டம் நோக்கி தான் உயர்ந்திருப்பதாக நினைத்துக் கொள்வான். துறைமுகத்தில் வேலை செய்பவர்கள் கொண்டுவந்து போடும் பேரல்களைக் கவிழ்த்துப்போட்டு கேரம் பலகையை வைத்தவுடன் களைகட்டத் தொடங்கிவிடும்.  இப்பகுதி இளைஞர்களின் துக்கத்தையும் அவமானத்தையும் துடைத்துவிட்டு கொண்டாட்டமான மனநிலையை ஏற்படுத்திக்கொள்ள இரவுநேர விளையாட்டுதான் மிக்கதுணையாய் இருக்கும்.

சமீபமாய் அம்மா நோய் வாய்ப்பட்டு படுத்தாள். முன்பே பூஞ்சையான அவளுடல் தீவிர வாந்தியும் பேதியுமாக ஒருவாரம் அவதிப்பட்டதில் திடீரென ஒரு நாள் இறந்து கிடந்தாள். இறப்பதற்கு இரண்டு நாள் முன்பிருந்தே அவள் உடல் முழுவதும் வீக்கம் கொடுத்திருந்தது. கண்களில் நீண்டகால அயர்ச்சி தேங்கி கருவளையம் கிடக்க, எப்பொழுதுமில்லாததொரு மலர்ச்சி முகத்தில் மட்டும் விரவியோடியிருந்தது. சொந்த பந்தங்கள் ஆளுக்கொரு யோசனையும்  கைவைத்தியமும் சொல்ல, எந்த மருந்திற்கும் அம்மாவின் உடல் கட்டுப்படவில்லை.  கார்ப்பரேசன் டாக்டர் பெரியாஸ்பத்திரியில் சேர்த்துவிடச் சொல்லியும் அம்மா போகவேண்டாமென மறுத்துவிட்டாள். பெரியாஸ்பத்திரியின் வாசனை அவளுக்குப் பிடிக்காது. எல்லா மாத்திரைகளும் கலந்து எழும் வாசனை எல்லா ஜீவராசிகளின் கழிவும் சேர்ந்த நாற்றமாய் நாறும். மூக்கிலிருந்து வயிறுவரையிலும் அந்நாற்றம் நிரம்புகிற பொழுது நொடியில் குடலிலிருந்து எல்லாம் பொங்கியெழும். இருக்கும் கொஞ்ச நஞ்ச நல்ல படுக்கைகளை எப்பொழுதும் மருத்துவர்களும், மருத்துவமனை ஊழியர்களும் தங்களுக்கானதாய் வைத்துக் கொண்டிருந்தனர். ஏதேதோ ஊரிலிருந்து மோசமான நிலையில் வருபவர்கள் படுக்கைவசதியில்லாமல் மருத்துவமனை வராண்டாக்களில் கிடத்தப்பட்டிருக்க நர்சுகளிடத்தில் மருந்துக்காக காத்திருப்பது குறித்து அம்மா பேசிக்கொண்டிருப்பாள். பிணங்களோடும் சீக்காளிகளோடும் அதிகமாய் சினேகம் கொண்டு ஊழியர்கள் ஓவ்வொருவருக்கும் சவக்களை வந்திருக்கும். சீரியசாக சேர்க்கப்படுபவர்கள் மருத்துவம் பலனின்றி இறந்துவிடுவதும் அவர்கள் உடலை அறுத்துக்கொடுப்பதும் பிடிக்காது அம்மாவுக்கு,செத்ததுக்குப் பிறகும் கிழிச்சிக்கொடுக்கறானுங்க பாழாப்போன டாக்டருங்க எனப் புலம்பித் தீர்ப்பாள். அம்மாவும் அவள் வார்த்தைகளும் இவ்வளவு சீக்கிரத்தில் வெறும் நினைவுகளாகிப் போகுமென யாசோதா எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

 கூவத்தை ஒட்டிய இவர்களின் வீட்டின் மீது பணம் வாங்கி அம்மாவின் இறுதிக் கடனையெல்லாம் செய்து முடித்தார் அப்பா. அவளது பதினாறாம் நாளுக்கு மட்டன்பிரியாணியோடு, லவுட்ஸ் பீக்கரில் பாட்டு  போட்டு வந்தவர்கள் சாப்பிட்டர்களா என விசாரித்து விசாரித்து வழியனுப்பினார். பட்டுவண்ண ரோசாவாம்…. பாட்டு ஓடிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது மட்டும் அவ்வளவு நேரமும் இறுகிப்போயிருந்த  அப்பாவின் கண்ணில் தாரைதாரையாய் நீர் வடிந்து கொண்டிருந்தது.  அத்தனை பெரிய கூட்டத்தில் கண்டு தேற்ற ஒருவருமில்லாமல் தனித்துக் கிடந்தவர் இந்தப் பிள்ளைகள் அனாதைகளாகிப் போனதுகளே என்பதைத்தான் நினைத்து நினைத்து மருகினார்.

   அம்மாவின் பிரிவு அப்பாவின் வலுவைக் குறைத்தது. அவரால் முன்பு போல பாரம் துாக்க உடல் தோதுப்படவில்லை. அதிகம் சோர்ந்து போனவர் முன்பு இருந்ததைவிட இரட்டிப்புக்குடிக்கு மாறிப்போனார்.இரவில் அவர்படும் துயரம் சொல்லிமாளாதது.அவர் படும் அவஸ்தையைப் பார்த்து இந்த குடி காமத்தை அடக்குமா தூண்டுமா என்ற சந்தேகம் யசோதாவுக்கு எழும் பின் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டு இதெல்லாம் தேவையா ஏன் இப்படி புத்திகெட்டுப்போயி யோசிக்கிறேன் என மண்டையில் அடித்துக்கொண்டு அடுத்த வேலைக்குப் பொங்க அடுப்பு பற்றவைப்பாள். பாரம் தூக்க சிரமப்பட்டிருந்த அப்பா சோர்ந்து படுத்துக்கொள்பவராயிருந்தார். வெயில் தகித்து சிவந்திருந்த வானம் கன்றிச் சிவந்த முதுமையாய் விரிந்திருக்கிறது.

          சில மாதங்களில் பாரம் தூக்கிக் கொண்டு நடந்த அப்பா நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு சரிந்ததாக தகவல் வந்ததும் இவளும் தம்பியுமாக ஓடிப்போனார்கள். இவர்கள் போவதற்கு முன்பாகவே அப்பாவின் கண்கள் நிலைகுத்திவிட்டிருந்தன. இரயில்வே டாக்டர் இரண்டொரு வார்த்தைகளில் உறுதி செய்துவிட்டுச் சென்றார். பேயடித்தது போல இவளும் தம்பியும் நிற்க அடுத்து என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. அவர்களது ஆறுக்கு மூணு அளவுள்ள குடிசையை விற்றுவிடுவதாகப் பேசி அப்பாவுக்கான கடமைகளை முடித்தனர். அடுத்தடுத்த எதிர்பாராத துயரத்தோடு நிலையாக இருப்பதற்கென்றிருந்த ஒரே குடிசையும் கை நழுவியதில் பெற்றவர்களோடு சொந்த குடிசையுமாய் இருந்த சமயத்தில் நிலவிய பாதுகாப்புணர்வு நொறுங்கி நிர்வாணமாக தெருவில் விடப்பட்டதாக யசோதா உணர்ந்தாள்.

        சாக்குப்பையை பிளாட்பார ஓரத்தில் கட்டிக்கொண்டும், பகல் நேரத்து வேலை இல்லாத நாட்களில் பாழடைந்து ஆள் நடமாட்டமின்றி அழுக்குப்படிந்திருக்கும் கூவம் படகுத்துறையில் ஒய்வெடுப்பதுமாக சமாளிக்கத்தொடங்கினர். ரோட்டோரக் கடையில் தம்பி வாங்கித் தின்பான். இவள் வேலை பார்க்கும் வீட்டில் கொடுப்பதைத் தின்றுவிடுவாள். இவ்வளவு பெரிய ஊரில் திண்ணக் கஷ்டமெதும் இல்லை, மழைக்கும் வெயிலுக்கும் ஒதுங்கி நிற்கத்தான் இடமின்றிக் கிடந்தது. வெவ்வேறு இடங்களில் ஒதுங்கிக் கொள்ளும் நிர்ப்பந்தம் எப்பொழுதும் எச்சரிக்கையுணர்விலிருக்கப் பழக்கியிருந்தது. அவள் சமீபமாய் கண்களை பாதித் திறந்த நிலையிலேயே உறங்கப் பழகியிருந்தாள். சமனின்றி வீசும் காற்றும் வெக்கையும் அவ்வப்பொழுது உறக்கம் களைத்து பதறியெழச்செய்யும். எல்லாத் துயரங்களையும் உறக்கம் அடித்துப் போகும்தான்,  அப்படியானதொரு உறக்கத்திற்காக ஏங்கியிருக்கையில்தான் சொந்தமாக குடிசை வேண்டுமென்கிற தவிப்பு அதிகமானது. எப்படியும் பணம் சேர்த்து ஒரு ஒலைக் கொட்டகைக்குச் சொந்தமாகனும் என தம்பியிடம் அவ்வப்போது சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.முன்பெல்லாம் நினைத்த இடத்தில் குடிசைபோட்டுக்கொள்ளமுடியும். விலைபேசுவது இங்கும் முள்ளுச் செடிகளைப் போல் முளைத்துவிட்டது. அவனுக்கும் அவளது கஷ்டம் புரியாமல் இல்லை. கார்ப்பரேசன் குழாயையையும் கக்கூசையும் பயன்படுத்திக்கிட்டாலும் அவசர ஆத்திரத்திற்கு துணிமாற்றிக்கொள்ள சிரமமாகத்தான் இருக்கும்.

         முன்பு அவள் துணிமாற்றும் சமயங்களில் தெரியாமல் இவனே திடுதிப்பென நுழைந்திருக்கிறான். பின் சுதாரித்துக் கொண்டு இப்பொழுதெல்லாம் வாயில்  விசிலடித்துக்கொண்டு போனான். அக்கா இவ்வளவு கஷ்டத்திலும் லட்சணமானவளாய் அழகானவளாய் இருப்பதில் எப்பொழுதும் அவனுக்கொரு பெருமிதம் இருக்கும். அவளின் மீதான ஈர்ப்பும் நெருக்கமும் இப்பொழுது இன்னும் அதிகமானது. அவளை இன்னும் பத்திரமாய் அன்பாய் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டிய குறுகுறுப்பு சேர்ந்திருந்தது. அவள் குறித்து பேசுவதற்காகவே நிரையபேர் இவனுக்கு நண்பனானார்கள். ஒவ்வொருவரின் வார்த்தைகளிலிருந்தும் அவர்களின் ஆர்வம் தெரிந்தாலும் இவன் எதையும் கண்டுகொள்ளாதவனாய் நழுவிவிடுவான். இப்படி நிறைய பையன்கள் அவளை விசாரிப்பதை முன்பு அவளிடம் ஆர்வத்துடன் சொல்வான். விருப்பமேயில்லாமல் கேட்கும் அவளின் முகம் இதிலெல்லாம் அவளுக்கு ஆர்வமில்லை என்பதாக இருக்க, இப்படி சொல்வதை நிறுத்திவிட்டிருந்தான். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவள் இவன் வாழ்விற்கான பிடிமானமாயிருந்தாள்.சமீபமாய் கேரம் விளையாடப் போனாலும் சீக்கிரமே முடித்துக்கொள்ள ஸ்டிரைக்கரை தவறாகக் கூடப் பயன்படுத்தினான். அங்கு பேசப்படும் அரசியல் விமர்சனங்களிலிருந்தும் கருத்தெதும் கூறாதவனாயிருந்தான். நண்பர்கள் பேச்சு முற்றினால் எதற்கும் துணிந்துவிடுவார்கள்.அம்மா இருந்த சயங்களில் வாய்சண்டை கைக்கலப்பாய் மாறினாலும் பின்வாங்கமாட்டான். இப்பொழுதெல்லாம் எல்லாசெயல்களிலும் காரணமில்லாமல் தயக்கம் மண்டியது.

        சணலும் நாணலும் பின்னிப்பினைந்தது போல சாக்கும் பாயும்கலந்து உருவாக்கியிருந்த தடுப்பில் ஒட்டைபோட்டு திருட்டுத்தனமாக பார்க்க எல்லா இடங்களிலும் ஆட்கள் இருந்தார்கள். யசோதா யாருடா எவன்டாவன் என ஆரம்பித்து வாய்க்கு வந்தபடி பேசத்தொடங்கியபின் சாக்குப்பையில் படிந்திருந்த கண்கள் கால்முளைத்து ஓடத்தொடங்கும்.வாயும் கையும் இல்லையென்றால் இங்கு  வாழ முடியாது எனத் தனக்குள் சொல்லிக்கொள்வாள். இரவில் பிளாட்பாரத்தின் மீது இவளும் தம்பியுமாய் தூங்கும்சமையங்களில் குடி கொஞ்சம் அதிகமானால் துணி விலகுவது கூடத் தெரியாமல் தூங்கும் தம்பியை நினைத்தால் துக்கம் அடைக்கும். பிளாட்பாரத்திலிருக்கிற பெண் பாதுகாப்புக்கு பிற ஆண்துணையை எப்பொழுதும் தேடிக் கொண்டிருக்கிறவள் இல்லை என்றாலும் தன்மீது பாசமிருந்தா தம்பி இப்படி செய்யாதுல்ல அவனுக்கு பாசம் குறைஞ்சி போச்சென நினைத்துக் கலங்குவாள். பின் அவளே அவனுக்கு இன்று எவ்வளவு கஷ்டமான வேலை கொடுத்தார்களென்று தெரியவில்லையே, பாவமென  மருகுவாள்.

        மழை பெய்யும் தினங்களிலெல்லாம் மழை நின்று விடவேண்டுமென சதாவும் முணுமுணுத்துக்கொள்ளுமவள் நாக்கு. மழை அதிகரித்து காட்டாறென ஒடத்தொடங்கிவிட்டால் அருகிலிருக்கும் பஸ் நிலையத்திற்குப் போய்விடுவாள். ஒரு முறை மழை தூரிக்கொண்டேயிருந்தது. மேற்கி லிருந்து கிழக்காய் சாரலுமில்லாமல் மழையுமில்லாமல் நிதானமான வேகம். பெய்கிற திசையைக் கொண்டு மழை பெய்யும் நேரத்தை கணிக்க முடிகிற அளவிற்கு மழை இவளுக்குப் பழகிப்போயிருந்தது.  இஸ்லாமியர்கள் ஆலேஜூலா என குரலெழுப்பியபடியே வீதியில் சில கொடிகளை கம்புகளைப் பிடித்தவாறு சென்றனர். மழை அடர்த்தியாய் பெய்யத் துவங்கிய பொழுது பேருந்து நிறுத்தத்தில் நெருக்கடி, பஸ் போக்குவரத்து அடங்காததால் கொஞ்சம் பயணிகளும் பாதசாரிகளுமாகக் குவிந்திருந்தனர். தம்பியும் வந்து சேர்ந்தான். இனி வேறிடம் யோசிப்போம் எனக் கூறிக் கொண்டிருந்தவள் கூவம் படகுத்துறைக்குப் போவோம் என்றாள். ஆளரவமற்ற இறக்கத்திற்குப் போக தம்பிக்குப் பிடிக்கவில்லை. வார்த்தைகளை வலுக்கக் கூறாமல் வேண்டாங்கா என கனிவாய்ச் சொன்னான். இந்நேரத்துல விளக்கிருக்காது. மழையும் தூருது ஒண்ணுகிடக்க ஒண்ணு ஆகப்போகுதெனக் கூறியும் யசோதாவின் பிடிவாதத்தால் மழையில் நனைந்து கொண்டே போய்ச்சேர்ந்தனர்.நனைந்த உடலில் காற்று படப்பட லேசாக நடுக்கம் கண்டது.

            சாப்பிட்டவை செரித்துவிட்டது போன்ற உணர்வு. வயிற்றைத் தொட்டுத் தேய்த்துக் கொண்டவள் பெருமூச்செரிந்தாள். அவளது நெஞ்சு அவசர கதியில் ஏறி இறங்கியது.  மழையும் இருளும் நிறைந்து கிடந்த வெளியில் யாராலும் கட்டுப்படுத்தமுடியாததொரு சப்தம் இடைவெளியின்றி அலைந்து கொண்டிருந்தது காற்றில்.  கொசுக்கடி அதிகமாயிருந்தாலும் கொஞ்சம் உயரமான கல்திண்டின் மேல் மழைபாதிப்பில்லாமல் படுக்க முடிந்த ஆறுதலில் இருவரும் உறங்கிப் போனார்கள். அடுத்த நாளும் மழை தொடர்ந்தது. வேலைகளை முடித்துக்கொண்டு இங்கேயே நிம்மதியாகப் படுத்துக் கொள்வோமெனப் பேசிக்கொண்டு இறக்கத்தில் இருந்த டீக்கடையில் தண்ணிவாங்கி வாய் கொப்பளித்துவிட்டு டீ குடித்தனர். நெஞ்சுக் குழியில் சூடாக இறங்கிய டீ மனதிற்குப் புத்துணர்வாய் இருந்தது. அந்த இதத்தோடு அவரவர்பணிகளுக்கென பிரிந்து சென்றனர். மீண்டும் அந்தியை விழுங்கிப் புறப்பட்ட இரவில் அதே படகுத்துறைக்கு வந்தனர்  தூக்கம் என்கிற ஒன்று இல்லையென்றால் இந்த அலைகிற வாழ்க்கை இருந்திருக்காதே என்கிற யோசனையில் உறங்கிப்போனாள். திடீரென நீர் ததும்பும் சத்தத்தில் அவளுக்கு விழிப்பு தட்டியது. சிமெண்டு கல்லில் நீர் ஏறியிருக்க அவசரமாய்த் தம்பியை எழுப்பினாள்.

             பெரிய கண்களை சிமிட்டிச் சிமிட்டி ஆடிக்கொண்டிருந்த நாயகிகள் சட்டென மறையும்படி கண் விழித்தவன் மேட்டிற்குச் சென்று விடுவோமென்று சொல்லியவாறே நடையைக் கூட்டினான். மழை சரசரத்து மலைப்பாம்பைப்போல அவ்விரவில் நெளிந்து கொண்டிருந்தது. வாழ்க்கையின் நிச்சயமற்ற கணங்கள் கேள்விகளை மட்டும் தந்துவிட வில்லை. கேள்விகளோடு நிலையாமையின் அடிப்படையிலான அச்சத்தையும் பிறப்பித்துவிடுகிறது. அர்த்தராத்திரியில் மழைக்கு ஒதுங்கி தூரல்நிற்கக் காத்திருந்தவர்கள் டீக்கடைகள் மூடப்பட்டிருப்பதாலும் நகரம் ஆழ்ந்த அமைதியில் இருப்பதாலும் மணி இரண்டு இருக்கலாம் என நினைத்துக்கொண்டார்கள்.  யாசோதாவின் கால்களில் வெடிப்பு எரியத் தொடங்கியது. கால்மாற்றி கால்வைத்து நின்றுக்கொண்டிருந்தவள் பஸ்ஸ்டான்ட் பக்கம் ஓடிரலாம்டா எனக் கூறிக் கொண்டே வேகமாக நடந்தாள்.

               பஸ் ஸ்டான்டில் சில நாய்களும் இரண்டு நபர்களும் ஏற்கனவே படுத்திருந்தனர். அதில் ஒருவன் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவனாய் இருக்கக்கூடும், அவனது அழுக்கடைந்த கூந்தலும் உடையும் தலையில் தோன்றியிருக்கும் சடாமுடியுமாய் சேகரமாக்கிக் கொண்டிருந்த காலிபாட்டில்களின் பைகளை கையில் பத்திரமாய் பிடித்து வைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனை எழுப்ப எத்தனித்த தம்பியை சத்தமெழுப்பித் தடுத்தாள். அழுக்குக்குள் புதைந்த அம்முகத்தின் அமைதியை தெருவிளக்கு வெளிச்சத்தில் காண முடியாவிட்டாலும் . அதைக் கலைத்து விட வேண்டாம் என்பதாக நினைத்துக் கொண்டாள்.  முன்பு தான் வேலைபார்த்த வீட்டுப் பெரியம்மா குருவிக்கூட்டைக் களைக்கக் கூடாதென திட்டிய சம்பவமொன்று சட்டென அவளுக்குள் ஓடிமறைந்தது.

        பகலெல்லாம் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டு கழிவது இலகுவானதாயிருக்கும்.  இரவின் அடர்த்தி தாஙகமுடியாததாக ஏதேதோ சிந்தனைக் கிளறுவதாகத் தோன்றும். தம்பி துாங்கும்வரை உடலை இப்படியும் அப்படியுமாக புரட்டிக்கொண்டேயிருப்பான். அவன் துாங்கத் தொடங்கிய சில நிமிடங்களில் இவள் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் சட்டெனப் பெருகி நிற்கும். இன்றும் மழைக்கு ஒதுங்கி நிற்கிற இந்த சமயத்தில் முன்னொரு இரவின் சம்பவம் நிழலாடியது. தம்பியும் இவளுமாய் படுத்திருந்த இந்த பஸ் நிறுத்தத்தில் நள்ளிரவுக்காட்சி முடிந்து அடங்கியிருந்த நிலையில் யாரோ அருகில் வருவதாக உணர்ந்தாள். விசுக்கென கண்திறந்த பொழுது இவளை உற்றுப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது ஒரு உடல். ஆணா பெண்ணா எனத் தெரியாமல் தேடுவதாகப்பட்டது. லேசாக உடலைத் திருப்பியவள்மீது சட்டென பாரம் படர்ந்தது. சட்டென துளிர்த்த வார்த்தைகளையும் கோபத்தையும் அடக்கிக்கொண்டு வழிவிட்டாள். இந்த மழை ஏன் இதையெல்லாம் நினைவுட்டிக் கொண்டிருக்கிறது எனத் தெரியாமல் தவித்தவள் வேறொரு இடத்திற்கு சென்றுபடுப்போம் எனத் தம்பியோடு ஒரு அகன்ற வாசலைக் கொண்ட கடையின் படியில் சாய்ந்து கண்ணயர்ந்தாள்.

        அடுத்த நாள் காலையில் தம்பி அவசர அவசரமாகக் கிளம்பினான். இன்னும் கொஞ்சம் போகட்டும் எனக்கூறியும் கேட்காமல் வீடுபிடிக்கப் போன தம்பி முன்னெப்போதும் பேசாத அத்தனைக் கெட்ட வார்த்தைகளில் திட்டியது கொஞ்சம் வலித்தாலும் அந்த இரவின் அலைக்கழிவும் இனி ஒருநாளும் அது போன்றதொரு இரவை எதிர்கொள்ள வேண்டாமென நினைத்ததாலும் தான் அவன் மீது வசவுகளாகக் கொட்டினானெனத்  தேற்றிக் கொண்டாள்.  அவன் சம்பாதிப்பது அவனது தின சாப்பாட்டுக்கும் கொஞ்சம் கூடுதலாயிருந்ததால் குடிக்கும் அதிலும் மீறுகிறதை இங்கொன்னும் அங்கொன்னுமாய் இவனைப்பார்த்து பல்லிளிப்பவளுக்குமாக செலவாகிக் கொண்டிருக்கையில் வீட்டுவாடகையை நினைக்க தயக்கமாயிருந்தது. சற்றுநேரத்திற்குள் திரும்பிய தம்பி அக்கா வாக்கா வென வீம்புக்குத் திருப்பிக் கொண்டவளை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்தான். இருக்கிற மரியாதையைக் கெடுத்துக்கொள்ளாமல் எழுந்துவிடுவதே நல்லதென விசுக்கென எழுந்து அவனுடன் நடந்தாள்.

தங்கராணி கைகளில் மோதிரமும் கழுத்தில் கட்டைவிரலளவிற்கு முறுக்குச் செயினும் அணிந்துகொண்டு அவ்வளவு காலையிலேயே வாயில் எதையோ மென்றுகொண்டிருந்தாள். அவளது குடிசைகளில் ஒன்றைத்தான் வாடகைக்குப் பேசி முடித்திருந்தான். இவளைப் பார்த்ததும் தங்கராணி மாராப்பை விலக்கி கையை விட்டுத்துழவி ஒரு சாவியை எடுத்துக் கொடுத்தாள். வாடகை ஒழுங்கா வரலண்ணா அந்தப் பணத்துக்கும் வட்டி போட்ருவேன் நியாபகம் எனக் கராராகக் கூறினாள். தலையசைத்து விலகியவர்கள் சொந்த பொருட்கள் சிலவற்றோடு குடியேறினர். ரொம்ப நாளுக்குப் பிறகு கொஞ்சம் நிம்மதியாகத் தூங்கலாமென நினைத்துக் கொண்டவளுக்கு லேசாகியிருந்தது மனம்.

        கொஞ்சம் முக்கியப்புள்ளியாய்ப் பார்க்கப்பட்ட தங்கராணி கூவத்தின் வடக்குக் கரையோரத்தில் நிறைய குடிசைகளைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தாள். எப்படியும் நானூறுக்குக் குறையாத இந்த வீடுகளிலிருந்துதான் நகரின் மற்ற பகுதிகளைவிட  மக்கள் தொகைப் பெருக்கம் வேகமாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. சமீபமாக தங்கராணி வீட்டுப்பக்கம் கரைவேட்டிகள் தென்பட்டன.  காரியமில்லாமல் யாரையும் நெருக்கமாய் சேர்க்கிறவளில்லை அவள். கரைவேட்டிக்காரங்க வந்துபோக எலக்சன் டைமும் இல்ல. வேறென்ன காரணமென்று கண்டு பிடிக்கமுடியாமல் அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்தாள் யசோதா. இரண்டு தினங்களுக்குப்பின் தங்கராணி அவளது குடிசைகள் ஒவ்வொன்றிற்கும் வந்து சத்தமான குரலில் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். இங்க யாராச்சும் வந்து இது உங்க வீடான்னு கேட்டா ஆமான்னு சொல்லுங்க என்னதா இருந்தா என்ன? ஒங்களோடதா இருந்தா என்ன? எல்லாம் ஒன்னுதானே என கரைபற்கள் தெரிய சிரிக்கும் பொழுதே இதில் ஏதோ சூட்சமம் இருப்பதாகப்பட்டது. அவள் போனபின் ஆட்களும் இவர்களுக்குள்ளாக பேசிவிட்டுக் களைந்தனர். சற்று நேரத்திற்குள் கரைவேட்டியாட்கள் இவர்களது குடிசைகளின் முன்பாக வந்து யாருடைய வீடெனக் கேட்கவும் ஏன் நமக்குப்பொல்லாப்பென எங்களோடதுதேன் என்று இழுத்தனர். ரோட்டோரம் வம்பிழுப்பவர்களிடம் கைவரிசையைக்காட்டும் ராணியம்மா சரோசா பீட்டரண்ணே எல்லோரும் தொண்டை எழாமலே பேசினர். அவர்களிடம் தகவல் கேட்டு குறித்துக்கொண்டு கையெழுத்து வாங்கிச் சென்றனர்.

        அதன்பின்தான் இவர்களுக்குப் புரிந்தது குடிசை மாற்றுவாரியம் இவர்களுக்காக ஒதுக்கியிருக்கும் புறநகர்ப்பகுதிக்கு டோக்கன் கொடுத்து அனுப்பப் போகிறார்கள் என்பது. சொந்தமா இடம் கிடைக்கும் சந்தோஷம் ஒருபக்கம் இதுவரை இங்கு பார்த்துக் கொண்டிருக்கிற வேலையை விட்டுவிட்டு சென்றால் அங்கே எம்மாதிரி வேலை கிடைக்குமோவென்கிற கவலை ஒருபுறம். கவலையைத் தூக்கி வைத்துவிட்டு சொந்த இடம் கிடைக்கப் போவதிலும் அரசாங்கமே கட்டிக்குடுக்கிறதால் கல்லுக்கும் கீத்துக்குமாக செலவழிக்க வேண்டியதில்லை என்பதிலும் இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி. டோக்கன் கொடுக்கும் தினத்தில் எல்லோர் முகத்திலும் சந்தோஷம். சொந்த குடிசை வைத்திருந்தவர்கள் முகத்தில் நகரின் மையப்பகுதியிலிருந்து பிய்த்தெடுக்கப்படுகிற சோகம் அதிகமாய்த் தெரிந்தது. டோக்கன் வாங்கியாச்சாவென தங்கராணி நோட்டம் விட்டவாறே அமர்ந்திருந்தாள். கூட்டம் குறைந்து கலைந்தபின் வீட்டுப்பக்கம் வந்த தங்கராணி உங்க டோக்கனையெல்லாம் எடுத்தாந்துகுடுங்க என அதிகாரமாய்க் கேட்டாள்.

        கூழோ கஞ்சியோ நமக்குன்னு ஒரு இடம் வேலைக்குப் போக கொஞ்சம் சிரமமென்றாலும் சமாளித்துக் கொள்ளலாமென  கனவுகளோடு பூரித்துக்கிடந்த யசோதாவின் முகம் சூம்பிப்போனது. எல்லோரும் இது தெரிந்தது தானே என்பது போல டோக்கனைக் கொடுக்க தங்கராணி சிரித்துக் கொண்டே அவங்க கூட்டீணுபோறன்னைக்கு நானே டோக்கனோட கூட வருவேன்ல, உங்களாண்ட இருந்தா மிஸ்ஸாயிடும் துரை… என தன் தோற்றத்திற்கு சம்பந்தமேயில்லாமல் நெருக்கமாய்ப் பேசினாள்.  யசோதா கொண்டுவாயேண்டீ என்றவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்தது. ஆத்திரம் தலைக்கேறியது. என்னால தர முடியாது என்று அழுத்தமாகச் சொன்னாள். தந்துடுடீ இல்லேன்னா என்ன வழியாவேனு உனக்கே தெரியும் என அதிகாரமாய் சொன்ன தங்கராணியின் பேச்சை சட்டை செய்யாமல் த்தூவென காரி துப்பிவிட்டு வீட்டுக்குள் போனாள்.

         வேலைக்கெனப் போய் இரண்டு மூன்று நாட்களாகியும் திரும்பியிருக்காத தம்பியை நினைத்துக் கொண்டாள். சின்ன வயதிலேயே பொறுப்பி வந்ததில் இயல்பிற்கும் திராணிக்கும் அதிகமாய் உழைத்துக் கொண்டிருந்தான். இரவு பகலென மாறி மாறி பார்க்க வேலைகள் அனேகமிருந்தன. இருட்டத் துவங்கின நேரம், வீதியில் பேச்சு சத்தம் குறைந்திருந்தது. சட்டென  குடிசைக்குள் ஆட்கள் சிலர் திமுதிமுவென புகுந்து பாத்திரங்களை உடைத்து அள்ளி வெளியில் வீசிவிட்டு இடைமறித்தவளைப் பலங்கொண்டமட்டும் அடிக்கத் தொடங்கினர். யசோதாவின் ஆத்திரமும் கோபமும் சொந்த வீடென்ற ஆசையும் ஒன்றாய் இணைந்து மறிப்பதும் திருப்பி அடிப்பதுமாகப் போராடி கைகள் செயலிழந்ததைப் போல உணர்ந்தாள். துளியும் அசைக்க முடியாதபடி காலும் பல்லும் கூட களைத்துப்போனது. அது எப்பொழுது முடிந்ததென்கிற நினைவில்லாமல் மயங்கிப் போனவள்  கண்விழித்த போது பிளாட்பார ஓரத்தில் அலங்கோலமாய்க் கிடந்தாள். முகமெல்லாம் வீங்கி சிவந்திருந்தது. உடலெங்கும் நகக்கீரலும் காதோரம் கசிந்து காய்ந்திருந்த ரத்தமுமாய் முகத்தையும் கையையும் பார்த்தவளுக்கு உள்ளூர தெரிந்த வித்யாசங்கள் பேரதிர்ச்சியையும் இயலாமையையும் கொடுத்தது. ஓவென குரலெடுத்து அழவும் முடியாதவளாய் உடலைக் குறுக்கிப் படுத்துக் கொண்டாள்.

         தியேட்டரில் படம் முடிந்து செல்லும் ஆட்கள் நகரின் கடைசி இருப்பாய் போய்க்கொண்டிருந்தனர். வலுவில்லாத உடலை இழுத்துக் கொண்டு கழிவறைக்குச் சென்றவள் எவனெவனுடையதென தனித்துச் சொல்லமுடியாதபடி அவ்வளவையும் கழுவிக் கொண்டே உடலின் அத்தனை நரம்புகளிலும் ஓடிக்கொண்டிருந்த குருதிகள் கருநிறமாய்  மாறுவதாக உணர்ந்தாள். மெல்ல நடந்து பிளாட்பாரத்திற்கு வந்தவள் சாக்குப்பை கட்ட வேண்டுமென்பதையும் கூட நினைக்க மறந்து  உட்கார்ந்திருந்தாள்.   குரைத்திருந்த நாய்கள் அடங்கிவிட்டன. அதிலொன்று இவளது அருகில் வந்து ஏதேவொரு அர்த்தம் புரிந்ததான பார்வையில் உற்றுப் பார்த்து விட்டு வாலை இரு கால்களுக்குமான இடுக்கில் நுழைத்துக்கொண்டு சுருண்டு படுத்தது. ஒத்திகைக்கு தயாரான யசோதாவின் மனம் திடங்கொள்ளத்தொடங்க மலரொன்று மொட்டாய்க் குவிவதைப் போன்று மெல்ல இமைகளை மூடினாள்.

…………………………….

அவசரத்தின் பொருட்டாய் தொடங்கிய பயணத்தினை

பேருந்தில் ஆரம்பித்தேன்

பின் வந்த இதே இலக்கமுள்ள நான்கு

அதிவிரைவாய் கடந்து முன்னேறின

கடுப்போடு சன்னலின் வெளியே பார்க்க

மருத்துவமனை நிரம்பிவழிந்துகொண்டிருந்ததது

புறநோயாளிகள் முகமெங்கும் பதற்றம்

 .

டாஸ்மார்க் கடை கல்லாவில்

காந்தித்தாத்தா புன்னகையோடிருந்தார்

நேற்றின் எச்சங்கள் புதுக்கோளமிட்டிருக்கின்ற

ஓட்டல் மெனுபட்டியலை கரும்பலகையில்

எழுதிக்கொண்டிருக்கிறான்

டிபார்ட் மெண்டல் ஸ்டோரில்

பிதுங்கி வழிகிற மக்கள் கைகளில் கடனட்டைகள்

எல்லா நிறுத்தத்திலும் நின்று

சிவப்பு விளக்கின்முன் டர்டர் என கரும்புகை கக்குகிறதது

………………………………………………………………………………………………ச விஜயலட்சுமி

வெண்ணிற சிறகுகளை விரித்து சென்றது

படபடத்து செல்லும் அதன் உயிர்க்கூட்டில்

குவிந்துகிடக்கின்றன ஆசைகள்

உன்னிலிருந்து உதிரும் இறகுகளைப்போல்

உதிர்த்துவிடு பாரத்தினைத்தாங்காமல் திணருவாய்

சித்தார்த்தனின் குரலினை சட்டைசெய்யாமல்

முடிந்தால் உன் நிர்வாணத்தினை தூக்கி எறி

அதன் தாங்கமுடியா கணத்தை சர்வமும் தூக்கித்திரிகிறாயென்றது

வணிக வளாகத்தின் பொந்துகளில் அமர இடம் தேடிக்கொண்டிருந்த குனுகுக்குரலில்

சர்பத்தின் விஷப்பை மறைந்துகொண்டிருந்தது

 .

விரிந்தசிறகுகள் வாமனனின் பாதங்களாகி

தானியக்குமிகளை உடைத்தன

வருமொரு பாதகத்தின் சிரசுகள்

உக்கிரமாய் இயங்குகிறன

சித்தார்த்தன் பட்டாலான மேலாடையை போர்த்திக்கொண்டு சயனத்தில் ஆழ்ந்திருக்க

உள்ளாக ஒளிந்து கொண்டிருக்கிற

நிர்வாணம் நெருப்பாற்றிலிருந்து தப்பிக்க கற்றதாயிருக்கிறது

……………………………………………………………………………………..ச விஜயலட்சுமி

.

ச விஜய லட்சுமி

இந்த நீர்நிலைகளின்

திட்டவட்டமான வழியை

ஒழுங்கமைத்து வைப்பதற்கான

வேளைவந்துவிட்டது

தனித்திருக்கும் காதலனுக்கு ஒருகவிதையும் கிடையாது

கனத்த மௌனம் காப்பவர்களுக்கு ஒரு சொல்லும் கிடையாது

–ஸொலெய்டா ரியாஸ்(ஸாண்டியாகோ)

 வரலாறு என்பது கடந்தகாலத்திற்குரிய அரசியல் சமூக செயல் பாடுகளை உள்ளடக்கியது.வரலாறு என்ற பதம் உணர்த்துகிற அத்தனை விதமான புரிதல்களையும் அதனுள் கட்டமைக்கப்பட்டுவருகிற விமர்சனங்களும் இலக்கியவரலாறு எனும் பதத்திற்கு பொருத்தமாக அமையும்.

வரலாறு என்பது காட்சிப்படுத்தும் பிம்பங்களில் ஆண்பாலினப் பதிவுகளோடு ஒப்பிடமுடியாத பின்னடைவு கொண்டதாக பெண் பாலினம் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஒருசிலரைத்தவிர்த்து எங்கனுமில்லை.வரலாறு ஆண்களுக்கானதாக மட்டுமே ஒற்றைத்தன்மையுடன் பதிவிடப்பட்டுவருகிறது.இலக்கியவரலாறும் அவ்வாறே ஆண்பாலினப் பதிவுகளைக் கொண்டிருக்கிறது.இதற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் சென்று அச்சூழலினை விளங்கிக்கொள்ள முயல்வது பொருத்தமற்றது.ஏனெனில் இலக்கிய வரலாறு என்பது அச்சுத்துறை வளர்ச்சியின் அடிப்படையில் தொகுக்கப்பட்டு வ்ருகிறது.எழுதப்பட்ட அத்துணை எழுத்துகளும் தொகுப்பு முயற்சிக்குள் வந்திருக்க வாய்ப்பில்லை விடுபடல்கள் இருப்பதற்கு சாத்தியங்கள் அதிகம் .தகவல் தொடர்பு அருகிய நிலையில் அவரவர் எழுதி விட்டுச்சென்றதை பிற்காலத்தில் தொகுத்திருக்கிறார்கள்.தொகுத்தவன் ,தொகுப்பித்தவன் எனும் குறிப்பு எட்டுத்தொகை,பத்துப்பாட்டு நூல்களில் காண்பதை வைத்து இதனை அறிகிறோம்.

அவ்வாறு தொகுக்கப்பட்ட காலத்தில் அவர்களுக்கு கிடைத்த அல்லது அறிந்த பாடல்கள் மட்டுமே இடம் பெறுகிற நிலையில் ஆண்பாலினப்படைப்புகளும் விடுபட்டிருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.குறைந்த பங்களிப்பு தருகிறவர்களாயிருக்கிற பெண்பாலினப் படைப்புகள் எதிர்பாலின படைப்பின் பதிவுகளோடு ஒப்பீட்டளவில் பின் தங்கியிருக்கிறது.

சமூகத்தில் பெண் சரிபாதியாயிருக்கிறாள்.அவளது பங்களிப்பு சமூகத்தில் இல்லாமலில்லை.பெண்கள் இல்லாமல் சமூகம் இல்லை என்கிறபோது பெண்களில்லாமல் வரலாறு இருக்க வாய்ப்பில்லை. வரலாற்றுப் பதிவுகளில் நிலைத்திருக்கிற ஒருசார்புத்தன்மைதான் பெண்ணின் சுவடுகளை மறைத்திருக்கிறது.சமூகப்பங்களிப்பின் பதிவுகள் இல்லாமல் உற்பத்திக்கருவியாக மட்டுமே வாழ்ந்திருக்கிறாள்.

 உழுகருவி முதலான தொழில்நுட்ப விடயங்களில் ஆர்வம் கொண்டு பெண்களால் உருவாக்கப்பட்டிருக்கையில் இலக்கியம், இசை,நடனம் முதலான கலைத்துறையில் அவர்களது பங்களிப்புகளோ கண்டுபிடிப்புகளோ நிச்சயம் இருந்திருக்கும்.பொருளாதார கட்டுமானங்களிலும் பெண்களில்லாமல் இல்லை அவர்களுக்கு முறையான பதிவுகள் இல்லை என்பதொன்றே அவர்களின் விடுபடலுக்கு காரணம் .இந்த அடிப்படையில் பெண்பதிவுகள் தணிக்கைசெய்யப்(தவிர்க்க) பட்டிருக்குமாவென ஆராய வேண்டியிருக்கிறது.

 தமிழில் இலக்கியவரலாறுடன் தொடர்புடைய பிறபகுதிகளாக ஓலைச்சுவடிகள் கண்டெடுக்கப்பட்டமை,அச்சுத்துறையில் அச்சிடும் உரிமை தமிழருக்கு வழங்கப்பட்டமை என இவற்றையும் சீர்தூக்கி பார்க்கவேண்டியிருக்கிறது.

 ஊரூராக ஓலைச்சுவடிகள் அலைந்து தேடி கண்டெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

16 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலேயே தமிழில் அச்சுமுயற்சிகள் தோன்றியதெனினும் கி.பி1835 ஆம் ஆண்டுதான் உள்நாட்டுமக்களுக்கு அச்சிடும் உரிமை வழங்கப்பட்டது.இதற்குப்பின்தான் தேசிய உள்ளடக்கம் மற்றும் ப்ராந்தியதேவைகளைக்குறித்த நூல்கள் அச்சிட முனைந்துள்ளனர்.

மூலப்பிரதிகளைத்தேடுவதும் பதிப்பிப்பதும் சிக்கலானதொரு நிலையில் சமூகவரலாற்றின் அங்கமாக கூறுவகிக்கும் இலக்கியங்களுள் பால்நிலை சார்ந்த பதிவுகளை உடனடியாக கவனித்தல் இயலாததாகும்.

 துவக்ககால பதிப்புப் பணிக்குப்பின்னாக தமிழ் இலக்கியங்கள் எல்லோருடைய கைகளுக்கும் சென்று சேர்ந்தது.அதனைப்பின்பற்றி காலவரிசை ஆய்வுகளும் படைப்பாளர்கள் குறித்தான சர்ச்சைகளும் விவாதங்களும் எழத்துவங்கின.மன்னர்களது ஆட்சிக்குட்பட்ட இலக்கியங்கள் எனும் வகையில் காலவரிசைப்படுத்தலும் நடைபெற்றது.

 இலக்கிய அச்சாக்கம் மற்றும் மூலபாடத்தை ஆய்வுசெய்திருந்த காலத்தில் சமூக,அரசியல் மற்றும் இலக்கியத்தளங்களில் சில எழுச்சிநிலைகள் தோன்றியதையும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

1835-1929 காலகட்டத்தில் பார்ப்பனர் பார்ப்பனரல்லாதார் எனும் முரண் அரசியலில் தாக்கம் செலுத்தியது.காங்கிரஸ் விரோதப்போக்கு வளர்ந்தது

தனித்தமிழ் இயக்கத்தினை மறைமலை அடிகளார் தீவிரப்படுத்தினார்.

திராவிடர் எனும் கருத்துநிலை ஊன்றப்பட்டு இன உணர்வின் ஓர்மை அரசியல் ,சமூகத்தளங்களில் வலுப்பட்டது.

ஈ.வே.ரா வின் சுயமரியாதை இயக்கத்தின் காரண்மாக தமிழர்களின் பண்பாட்டு தனித்துவத்தை நிலைநிறுத்துவதற்கும் அதன் பின்னாக தமிழர்களை தேசிய இனமாகக் கொள்ளவுமான கருத்தியல்களும் போராட்டங்களும் நடைபெற்றன.

 இலக்கியத்திலும் மறுமலர்ச்சி இலக்கிய போக்குகளைத்தொடர்ந்து நவீன இலக்கிய முயற்சிகளும் இஸங்கள் குறித்த விவாதங்களும் அதன் தாக்கங்களுக்கு உட்பட்ட வடிவ உள்ளடக்க மாதிரிகளும் பரிசோதனைக்கு ஆளாயின.பெண்ணுரிமை குறித்த விழிப்புணர்வோடான குரல்கள் ஆண்படைப்பாளிகள் மத்தியில் உரக்க எழுந்தன.

 ஓரளவு பெண்கள் வீடுகளை விட்டு வெளிவந்து பெண்கள் இயக்கம் ,தீவிர முற்போக்கு சக்திகளோடு என இணைந்து பெண்வெளியை அமைத்து வந்தனர்.

பெண்மொழியின் தேவை குறித்த உரையாடல்கள் வெளிப்பட்டன.காத்திரமான படைப்புகளைப் பெண்கள் படைத்தனர்.

பெண்ணின் தொடர்ச்சி என்பது வரலாற்றிலும் இலக்கியத்திலும் பதியப்படவேண்டியது வெகுஅவசியமானதொன்றாகும்.

பெண்வரலாறு குறித்த பதிவாக இயக்கத்தில் ஈடுபட்டிருந்த பெண்டிரின் தகவல்கள் ஒருசில நூல்களில் வெளிவந்துள்ளன.

 தமிழர்கள் இந்தியாவில் மட்டுமில்லை அயலிலும் இருக்கிறார்கள். ஈழம்,மலேசியா,சிங்கபூர்,பிரான்ஸ்,கனடா முதலான பகுதிகளில் தமிழர்கள் பெரும்பான்மை உள்ளனர்.தமிழர்கள் இல்லாத பகுதியில்லை எனுமளவில் நார்வே சைப்ரஸ் என பரந்து விரிந்திருக்கின்றனர்.இவ்வாறு ஒரு இனம் எல்லைக்கோடுகள் எனும் வரையறையின்றி பரவியிருக்கும் நிலையில் தமிழிலக்கிய வரலாறு என்பது உலகலாவிய பார்வையோடு தொகுக்கப்பட வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாக நம்முன் நிற்கிறது.

 தமிழிலக்கியவரலாறு எல்லைகள் கடந்ததான கூட்டுத்திறத்தோடு அமையவேண்டும்.குறிப்பாக பெண்கள் காத்திரமாக எழுதிவரும் சமகாலத்தில் மேற்கூறிய தன்மையுடன் தமிழில் பெண்களுக்கான இலக்கிய வரலாறு எழுதப்பட வேண்டும்.

படைப்புகள் உதிரிகளாய்ப் போகாமல் தமிழினத்திற்கான இலக்கிய வரலாறினை அதி முதன்மையாய் பெண்களுக்கான வரலாறினை உருவாக்குவோம்……..

 ஒரு நாட்டினுடைய மக்களின் அடிப்படைத் தன்மைகளும் உணர்வெழுச்சிகளும்,ஒருவகையான ஒருங்கிணைப்பை அணுகும்போது,அந்த நாட்டின் இலக்கியத்தினுடைய மூலக்கூறுகளும் ஒன்றுக்கொன்று நெருங்கிவந்து இரண்டறக்கலந்து ஒரு மகத்தான படைப்பாக வருங்காலமுணர்த்தி நிற்கும்—ஹொஸெ மார்த்தி

(பூவரசி அரையாண்டு இதழில் வெளிவந்துள்ள எனது கட்டுரை)

ச விஜயலட்சுமி

தோழி மருதாம்பாளுக்கு சமர்ப்பணம்

நூல் வெளியீடு குறித்து ஆர்வமற்ற மனநிலை தோழி கவின்மலருக்கு ஏற்பட்டவிபத்தினால் தோன்றியது.புத்தகக் கண்காட்சியில் நண்பர்களோடு வெளியிட நினைத்திருந்தேன்.தோழி சந்திரா அவளது வெளியீடுகுறித்து பேசிய சில நிமிடங்களில் அடுத்த நாளுக்கு விடுப்பு எடுப்போம் புத்தக கண்காட்சிஅரங்குக்கு செல்வோமென நினைத்திருந்தேன்.அதிகாலை தோழியின் மரணச்செய்தி.அவளோடு பேசிக்கொண்டிருந்த தருணங்கள் நினைவில் அலைந்தது.அன்றே அடக்கம் என பேசிக்கொண்டிருந்த செல்பேசியோடு பணியிடம் சென்றேன்.அன்று பல மாணவிகளுக்கு வங்கிக் கணக்கு தொடங்க வேண்டிய ஆயத்த பணி.அவசர ஆத்திரத்திற்குக் கூட தொலைபேசமுடியாமல் மாலை தாமதமாக பள்ளியிலிருந்து விடுவித்துக்கொண்டு பேருந்து ஏறியதும் துயரம் அடங்க மாட்டாததாயிருந்தது. தோழிகள் சந்திராவின் வெளியீடும் உமாசக்தியின் வெளியீடும் நான் சென்று நின்ற தருணத்தில் மகிழ்ச்சியாய் முடிந்திருந்தது.நேசமித்திரனோடும் லட்சுமி சரவணகுமாரிமும் வெளியீடு வைக்கும் மனநிலை இல்லை என்று சொன்னேன்.நேசமித்திரன் இந்நிகழ்வை அவருக்கு சமர்பிப்போமே என்றார்.வெளியிடுவது குறித்து முடிவெடுத்தது என் வேலைகள் முடிந்த இரவில் நண்பர்களுக்கு தகவல் சொல்லத்துவங்கினேன்.வெளியிடுவது குறித்து எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனிடம் பேசினேன்.வெளியிடுமாறு தமிழ்நதியை அழைத்தேன்.சந்திராவை பெற்றுக்கொள்ள சொன்னேன்.

அடுத்த நாளும் பள்ளியில் பேசியை எடுக்க முடியாத அளவிற்கு வேலை.முந்தினம் துக்கம் பகிர்வதற்கான அழைப்புகளை எடுக்கமுடியவில்லை.இன்று அவள் நினைவாக நடத்தவிருக்கும் நிகழ்ச்சிக்கும் அழைத்து பேசமுடியாமல் இதென்னடா வேலையென நொந்துகொண்டு மாலை அனுமதிபெற்று சீக்கிரம் கிளம்பிவிட நினைத்தேன்.அதற்கும் வழியில்லாமல் பள்ளிமுடிந்து 10 நிமிட தாமதத்தில் அவசர அவசரமாக கிளம்ப அதற்குள் உயிரெழுத்து கடைக்கு வந்த தோழிகளின் அழைப்பு.

ஆரம்பிக்க காத்திருந்தோம் சந்திரா வரட்டுமென்று.அப்பாவையும் தோழியையும் காணவில்லையே என நினைக்க சந்திரா வரும் வழியில் விழுந்துவிட்டேன் என்று பேசினாள்.தோழி தமிழ்நதியும் நானும் பதற்றத்தோடு இருந்தோம்.அடைமழை ஆக்ரோஷமாக பெய்து கொண்டிருந்தது.நூலினை விரைந்து வெளியிட்டு அவள் இருக்கும் இடத்திற்கு செல்வோமென பேசிக்கொண்டோம்.நல்லவேளை அடிபலமாயில்லை என்று அவள் சொன்னதால் சற்றே நிம்மதியடைந்தோம்.நண்பர் பாஸ்கர்சக்தியும் தமிழ்நதியும் உங்கதொகுப்பை வெளியிட நினைத்தாலே மழை பெய்கிறதே என தானே வை நியாபகப்படுத்தினர்.

அன்று வெளிடுவதாயிருந்த கணேசகுமாரனையும் சந்தானமூர்த்தியையும் காணோம்.சந்தானமூர்த்தி இன்று வெளிடவில்லை என்றார்.கணேசகுமாரன் வந்துகொண்டிருப்பதாக சொன்னார்.அதிகம் காத்திருக்க முடியாமல் வெளியிட ஆயத்தமானோம்.

தோழி தமிழ்நதி வெளியிட இயக்குநர் மிஷ்கினும் எங்கள் வாழை அமைப்பின் குருத்து ஆனைக்கவுண்டனும் பிரதியை பெற்றுக்கொண்டார்கள்.என் கவிதைகள் குறித்து தொடர்ந்து கவனித்து வருவதான உரையினை மனுஷ்யபுத்திரன் பேசினார்.அவருக்கு சிலநிமிடங்கள் முன்புதான் தகவல்

சொல்லியிருந்தேன்.நண்பன் நேசமித்திரன் எல்லாமாலைகளிலும் எரியுமொரு குடிசை குறித்து ஆழமான உரைநிகழ்த்தினார்.நிகழ்வு முடியவும் மழை நிற்கவும் சரியாயிருந்தது.

ஏற்புரையில் மருதாம்பாளுக்கு இந்நிகழ்வை சமர்ப்பிக்கும் காரணம் குறித்து சிலவார்த்தைகள் பேசினேன்.இன்னும் சில நெகிழ்வான சம்பவங்கள் பேச இருந்தாலும் வார்த்தைகளால் அவளோடான குழந்தமையும் குதூகலமுமாயிருந்த நொடிகளை விவரிக்க இயலாது.எப்பொழிதும் அறியாமையையும் குழந்தைத்தனமான மனவியல்பையும் நேசிக்கிற தோழி தமிழ்நதி இந்நூலை வெளியிட்டதும்,வாஞ்சையும் நேசமும் மிக்க நண்பர்கள் அங்கு வந்திருந்ததும் அந்த நிகழ்வை மேலும் அர்த்தமுள்ளதாக்கியது……….

.

.

நான் தென்றல்
மாயப்பேய்
மழைத்துளி
சிலந்தி வலை
அல்லது காலத்தை மீறி
வளர்ந்து நிற்குமொரு செடி
குருதியின் ஈரம் குடித்த மலர்
நிலம்
நீர்
ஆகாயம்
எல்லாமாகவும் உருவகிக்க
செய்யுமுன் சொற்கள்
என் உடலுக்குள்ளாகவிருக்கும்
இன்னுமொரு உடலை
எப்பொழுதும் உணர்ந்தவனில்லை நீ
நானும் முயன்றேன்
உன்னை நிலாவெனவும்
நட்சதிரமெனவும்
ஏதேனுமொரு வார்த்தையில்
அன்பு செய்ய
எவ்வளவு முயன்றும் முடியாமல்
திணறி நிற்கிற நொடிகளில்
எப்பொழுதும் நீ
உடலாக மட்டுமே இருப்பவன் என்கிற
உண்மையினை எப்படிச் சொல்ல?
………………………….

ச. விசயலட்சுமி
‘எல்லா மாலைகளிலும் எரியுமொரு குடிசை’ நூலிலிருந்து

கருவறை போன்று-

(கடந்த ஆண்டு இரவு தொகுப்பில் வெளிவந்தது)

ச. விசயலட்சுமி

               நிசப்தத்தைக் கொண்டிருக்கிறது இரவு. இரவின் அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு ஒடுகிற இரயில் வண்டியின் மீது கோபம் கொப்பளிக்கிறது. அரக்கத்தனமாய் இருளைக் கிழித்துக் கொண்டு ஒடுகிற இரயிலுக்கு ஏனிந்த கொலைவெறி. நகரத்தின் பகல் இரைச்சலைக் கொட்டி நிரப்புகிறது. காதுக்குள் அடங்கிவிட முடியாத ஒலிக்கற்றைகள் அமைதியற்ற இருப்பைத் தருகிறது. சத்தமற்ற பொழுது இனிமையானது. ஆத்மார்த்தமாக சிந்தனையோடும், உடலோடும், உபாதைகளோடும் ஒன்ற முடிகிறது.

நிராசைகளைக் குவிக்கிற தனிமையை உணர்கிற வாழ்க்கையின் மீது நம்பிக்கையின்மையை உணர்கிற நொடிகளின் போது தாய் மடியில் படுக்கத் தோன்றும். யாரேனும் தலைகோதினால் வராத தூக்கத்தையும் வரவைத்துவிடலாம். வராத தூக்கத்திற்கும் வரும் துக்கத்திற்கும் இடையில் திணறிக் கொண்டிருக்கும் சமயங்களில் இரவையே தாயின் கருவறையாய் உணர்ந்து கொள்கிறேன். எனது இயலாமைகளை தன்னிரக்கத்தைச் சுருட்டி இரவின் கருவறைக்குள் வைத்துக் கொண்டு அயர்ந்து உறங்குகிறேன். விடியலில் புதிய பனித்துளிகளின் குளிர்ச்சியை நுகர்ந்தவாறு கண்விழிக்கையில் புதிதாய்ப் பிறந்துவிடுகிறேன். என்னைச் சுமந்த இரவுத் தாய் இருளைத் தனக்காக வைத்துக் கொண்டு உள்ளொளியை எனக்குள் ஏற்றிவிடுகிறாள்.

               மேடிட்ட என்வயிற்றில் வாரியோடிக் கிடக்கிறது. அவ்வப்போது நமைச்சல் காணுகிறது. கொஞ்சம் எண்ணெயை எடுத்து தேய்த்து ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்கிறேன். அம்மா பக்கத்தில் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும். என்னைத்தவிர எல்லோரும் உறங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். வயிற்றில் துள்ளிக் குதித்துக் கொண்டிருக்கிற குழந்தையை ஆறுதலாய் வருடிவிட அமைதியாய் பூனைக்குட்டியைப்போல் அடங்கிவிட்டது.

       வயிற்றின் எடை கூடக்கூட உடம்பில் பெருத்த மாற்றம். ஆங்காங்கே சதை கூடிவிட்டது. நடந்தால் பெருமூச்சு விடுகிறேன். இரத்த அழுத்தம் சமீபமாய்க் குறைந்திருக்கிறது. அடிக்கடி பசிக்கிறது என்பதை மீறி இரவு எனக்கும் என்குழந்தைக்குமான இணக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

மழை அவ்வப்போது பெய்து கொண்டிருந்தது. மழை காற்றின் ஈரப்பதம் தூக்கத்தை மிக இலகுவாக்கியது. இன்னும் கொஞ்சம்  வேண்டும் வேண்டும் என கண்கள் இறைஞ்சிக் கேட்கும்படியான தூக்கத்தைத் துறந்து நாட்களாகிவிட்டன.

       வயிற்றில் பிசைந்தெடுத்தது சொல்லமுடியாத உணர்வுகளையும் வலிகளையும் இரவில் உணர ஆரம்பித்து விட்ட நாட்கள் இவை. இதற்குமுன் கண்ணை மூடினால் விடியலில் கண்விழித்தால் தான்  உண்டு இடையிடையே திடுக்கிடும் சப்தத்திற்கு மட்டுமே அதிர்ந்து எழுவேன். தூக்கம் வரவில்லை என்று இருளோடு உறவாடிக் கொண்டிருந்தது கிடையாது. படுத்தும் தூக்கம் நினைக்கவே ஆனந்தமாக இருக்கிறது.

இரவு உறக்கம் எனும் மகுடியைக் கொண்டு மயக்கிவிட்டதே என்ற பிரம்மையை ஏற்படுத்தும். தூக்கத்திற்கு கட்டுப்டாதவர்கள் யாரேனும் உண்டா?…. என்ற கேள்வி இதற்குமுன் எழவில்லை. இப்பொழுது அடிக்கடி தோன்றுகிறது…. எங்காவது கேட்டும் இருமல் ஒலி……. இரவு கூர்க்காவின் கைத்தடி சத்தம்….. சுவர்ப்பல்லியின் ஒலி என ஒவ்வொன்றும் காதுக்குப் புலனாகும். கண்முன் காட்சி விரியத் தொடங்கும் நினைவிற்கு திரும்புகையில் பலமணி நேரங்கள் கடந்திருக்கும்

 இரவை அழகெனக் கருதாது வண்ண மின்னொளிகளைப் பரப்பி இரசிக்கின்றனர். சரம்சரமாய் தொங்கும் விளக்குகள் குடும்பத்தின், குறிப்பிப்பிட்ட நிகழ்வுகளின் ஆளுமையை வெளிப் படுத்துவதாய் நினைத்துக் கொள்கின்றனர். தொங்கும் விளக்குகள் எதற்காகவோ ஊசலாடிக் கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகின்றது.

அடர்ந்த இருளின் அழகை இரசிக்கப் பழகாதவர்களாக மாறிவிட்டதன் காரணம் உயிர்பயமா? இருக்கலாம்……. இரவச்சம் உயிரைப்பிடித்துக் கொண்டு தற்காத்துக் கொள்ள ஓடிய காலத்திலேயே இருந்திருக்கும். கற்களின் உராய்வில் மின்னிய ஒளி அற்புதமான கண்டுபிடிப்பு மனிதன் அச்சத்திலிருந்து மீட்டுக்கொள்ள ஒளி பயன்படுகிறது. ஜோதியில் இலயித்தவர்களுக்கு இருளை அழித்துவிடும் நாட்டம் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. தீபத்தை முன்னிட்டு விழாக்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

       விளக்கேற்றினால் மின்மினிப்பூச்சிகளும் அதுபோன்ற பிறவும் இறந்துவிடுமென்றஞ்சி உயிர்வதை வேண்டாமென பொழுதோடு உணவருந்திவிட்டு துயிலப்போனவர்கள் குறித்து கேட்டிருக்கிறேன். ஒரே ஒளி ஓரிடத்தில் கொண்டாட்டத்தையும் மற்றொரு இடத்தில் தானல்லாத பிற உயிர்கள் மாயும் என்ற உயிரச்சத்தையும் ஏற்படுத்தி விடுகிறது.

       நீர்நிலைகளை ஒட்டி தங்க நேர்ந்த சிறுவயதின் இரவுகள்  தவளைச் சத்தத்தையும் இனம்புரியா வண்டுகளின் ஒலியையும் கேட்கையில் தூக்கத்தைத் துறந்துவிடும். இரவுகளின் நிசப்பத்தை எடுத்து பதுக்கி வைத்துக்கொள்ள பெருங்கடத்தல்காரியைப் போல முயன்று முழுவதும் தூங்காமல் விழித்திருந்து இரவோடு தோற்றுப் போகிற தருணங்கள் உண்டு.

       எனது இயலாமையை என்மீது செலுத்தும் வஞ்சகத்தை நினைவூட்டும் இரவுகள் வெறுப்பின் விளிம்புக்கே இட்டுச் சென்றுவிடும். தன்னைத் தானே வெறுக்கும் அவலத்தின் கடைசி விளிம்பு அது…… மீட்டுக் கொள்ளப் போராடிப் போராடி தன்னிடம் தானே தோற்கும் இரவது. இந்த இரவுகளை மறந்து விடவேண்டும். நினைப்பவையெல்லாம் மனதுக்கு இதமானதாக இருந்தால் உறங்கிவிடுவேன். மீண்டும் வயிற்றில் அசைவு….. அடங்காம இப்படித்தான் துள்ளிகிட்டே இரு….. உன்ன என்ன செய்யறதுன்னு தெரியல பளுதாங்காமல் கால் நரம்புகள் புடைத்து இழுத்தன.

       மனிதன் இயந்திரமாகிப் போய்விட்டான். பகல் இரவுகளைக் கடந்து வாழத் துவங்கிவிட்டான்.  பருவநிலை மாற்றங்களைக் கருத்தில் கொள்ளாத தீவிரவாதத்திற்கு பலியாகிக் கொண்டிருக்கிறோம். மனித உயிர்ச்சங்கிலியும் மரபணுக்களும் விபரீதங்களைச் சந்தித்து  வருகிறது….. இதற்கிடையில் நீ பிறந்து வளர்ந்து கலந்து விடுவாய்…. என குதூகளிக்கும் பிள்ளையிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். வீயூகங்களுக்குள் நுழையக் கற்று விடுகிறோம்….. வெளிவருவதற்கான வழிகளை தேடிக் கண்டுபிடிப்பதற்குள் ஓய்ந்து விலகிவிடுகிறோம்..

       மனதை உடலை அனுபவங்களை அசை போடத்தக்க தனிமையை படரவிட்டிருக்கிற இருள் எனக்கு என்னை உணர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது. மதகுகள் உடைபட்டுப் பேராறு உருவாகிக் கொண்டிருப்பதுபோல உணர்ந்தேன். கால்இடுக்கில் தட்டுப்பட்ட ஈரப்பிசுக்கு அருவருப்பாக இருந்தாலும் வேறேதும் செய்துவிட முடியாதே என தேற்றிக் கொண்டேன். வலியின் முனகலைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள உதடுகளை அழுந்தக் கடிப்பதும் கைக்கு அகப்பட்டவற்றை பலங்கொண்டமட்டும் அழுத்திப் பிடிப்பதுமாக ஓடிக் கொண்டிருந்த வலியைப் பார்ப்பவர் மனங்களுக்குக் கடத்திக் கொண்டிருந்தேன்.

       இடுப்பில் சுடச்சுட நீரை ஊற்றிக் கொண்டு கஷாயத்தைக் குடித்து முடித்ததும்  கொஞ்சம் இதமாக இருந்தது. தொலை பேசியில் அழைத்தவுடன் வந்து சேர்ந்தது வாகனம். மருத்துவமனை வசதியாகத்தான் இருக்கிறது. இரவு பன்னிரண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. பொய்வலியா மெய்வலியா என சொல்லத் தோன்றாமல் விட்டுவிட்டு வலித்துக் கொண்டிருந்தது. மருத்துவர் பரிசோதித்துவிட்டு கொஞ்சம் வலி கூடனும் என சொல்லி விட்டுச் சென்றார்.

       அருகிலிருந்த பாட்டியின் அனுபவங்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கலாமென நினைந்தேன். அவளது உடலெங்கும் சுருங்கியிருந்தது. அத்தனை சுருக்கங்களும் அவளது அனுபவங்களை பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கிற சுருக்குப்பைகளாகத் தோன்றியது நான் சொன்னதும் அந்நள்ளிரவிலும் உற்சாகமான பாட்டியைப்பார்த்துத் திகைத்தேன். வீட்டிலேயே மருத்துவச்சியைக் கொண்டு பிரசவம் பார்த்துப்போம் எனக் கூறத் தொடங்கிவிட்டாள் பாட்டி.

’பாட்டி உங்க கடைசி மகன் பிறந்தப்போ என்ன செஞ்சீங்க!’ என்ற எனது கேள்வி அவளது பொது அனுபவத்தைக் குறிப்பிட்ட அனுபவமாகச் சுருக்கியது பகலெல்லாம் சமையற் கட்டிலும் மாடுகன்றுகளோடும் மூன்று மாமியார்களோடும் உழைப்பெடுத்து விட்டு குத்திவைத்த நெல்லை அடுத்த நாள் உணவுக்காக புடைத்துக் கொண்டிருக்கையில் இரவு அனைவரையும் தூங்க வைத்துவிட்டிருந்தது.  அதிகரிக்கும் அதிகரிக்க இரவெல்லாம் தூங்காமல் நடந்தும் உட்கார்ந்தும் என்ன செய்வதெனப் புரியாமலும் அவளின் முந்தைய பிரசவங்களை நினைத்துக் கொண்டுமிருந்து பிறரைத் தொந்தரவு செய்யத்தயங்கிய அந்த இரவை விவரித்தான் பாட்டி. எனக்கு வலி தோன்றும் போது நிறுத்திவிடுவதும் குறைந்ததும் கூறத் தொடங்குவதுமாக இருந்தாள்.

பகலில் கூப்பிட்ட குரலுக்கு பெண்கள் ஓடிவந்து சூழ்ந்து கொள்வார்கள். இரவில் எந்த மாமியாரை எழுப்புவது ஒருத்தியை எழுப்பினால் அடுத்தவள் கோபித்துக் கொள்வாள். சத்தமாகக் குரலெழுப்பி விடலாமெனில் அவமானமாக இருக்கிறது. திண்ணையில் படுத்திருக்கும் கணவனை எழுப்பலாமென்றாலும் மூன்று மாமியாரிடமும் பேச்சு வாங்கிக் கொள்ள வேண்டிவரும் அவனை எழுப்பத் தெரிந்தவளுக்கு எங்களை எழுப்பத் தெரியலையா என்பாள் ஒருத்தி, பொய்வலிக் கெல்லாம் குரல் கொடுக்காதே என்பாள் மற்றொருத்தி, காதைக் கிழிக்கும்படி கத்தினாலும் எழுந்துக் கொள்ள முடியாத அளவு தூங்குவாள் ஒருத்தி. இரவு கடந்து விடிந்து விடாதா….. நடமாட்டம் ஏற்பட்டு விடாதா என ஏங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த இரவை வலியோடு கூடிய தன்மையைப் பாட்டி சொல்லி முடிக்கவும் எனக்கு வலி கூடவும் சரியாயிருந்தது.

சுகப்பிரசவம் என்று முன்பே கூறியிருந்தார்கள். நர்ஸ் வந்து எனிமா குடுக்கனும் என்றாள். மணி இரண்டைத் தொட்டுவிட்டது வலியில் உடனே பிறந்து விட்டால் நன்றாக இருக்கும் நேரமாக நேரமாக தாங்கிக் கொள்ள வேண்டிய வலி ஆயாசத்தைத் தந்தது.

 பிரசவத்தின் போதான அழுகை உடலை அந்நியப்படுத்தி விடுகிறது. பிரசவ அறையிலிருந்து வெளிப்படும் அலறல் தன்னிலிருந்து உடலைப் பிரித்தெடுத்து வைத்து விட்டதைக் காட்டுகிறது. அதனால் அழுதுவிடக்கூடாதென கட்டுப்படுத்திக் கொண்டேன்

இது என் உடல் பெரும் அதிசயங்களை மாயாஜாலத்தோடு ஒப்பிட முடியாத ஆற்றலைக் கொண்டிருக்கிற உடல் இன்று பெருக்கெடுத்து நீர்மமாய் வழிந்து கொண்டிருக்கிறது.

இன்னும்…… இன்னும்…. இன்னும்….. எனும் மருத்துவரின் குரலை இடையீடு செய்து வீலென அலறிய சப்தத்தோடு தூக்கிக் காட்டினர். ஆதங்கத்தோடு பார்த்தேன்….. அந்த இரவிலும் விடியலின் வெளிச்சம் குருதி வாசனையோடு மெல்லப் பரவியது.